Το θέατρο χρειάζεται ψυχική αντοχή...

 

fotopoulos-vinieta

 

Δημήτριος (Μίμης) Φωτόπουλος

«Το θέατρο χρειάζεται ψυχική αντοχή, εκτός από τη σωματική που εγώ ποτέ δεν υπολόγισα. Χρειάζεται πείσμα, επιμονή, ιώβειο υπομονή και εργατικότητα, πράγματα  που νομίζω διακρίνουν ένα μαραθωνοδρόμο. Δεν θέλησα να γίνω ένας ηθοποιός δρομέας που μετά από εκατό μέτρα ξεφουσκώνει. Ήθελα να τρέχω πάνω από σαράντα δύο χιλιόμετρα, πενήντα δύο χρόνια τώρα»

fotopoulos

 

 

 

 

 

 

Λίγες μέρες μετά τη σύλληψή του, οι κρατούμενοι μεταφέρονται με φορτηγά σε ένα καράβι. Μικρά παιδιά από 12 ετών έως άντρες 70 ετών.
«Μας έβαλαν στα έγκατα του καραβιού και μας κλείσανε πίσω από καγκελωτές σιδερένιες πόρτες, με σκοπούς μπροστά να μας φυλάνε. Ότι σαλπάραμε, το καταλάβαμε από το τράνταγμα της προπέλας καθώς έσκιζε τα νερά του Σαρωνικού. Για που τραβάγαμε; Σίγουρα πάντως όχι για την Αίγινα…»
Κανείς δεν γνώριζε ότι ο προορισμός τους ήταν η Ελ Ντάμπα της Αιγύπτου. Εκεί ήταν στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου είχαν στείλει κάποιους στρατιωτικούς που αντιδρούσαν και εξεγέρθηκαν στην Αλεξάνδρεια, και μετά πολλούς Έλληνες ομοϊδεάτες ανεξαρτήτως ιδεολογίας. Στα στρατόπεδα αυτά πρέπει να ήταν πάνω από 8.000 ψυχές. Οι συνθήκες διαβίωσης ήταν άθλιες. Ένας συγκρατούμενος του Φωτόπουλου, ο Γιάννης Μαραγκουδάκης διηγείται: «Ήταν τόσες οι ψείρες που είχαμε, που όταν βγάζαμε το εσώρουχό μας, ζύγιζε τρεις φορές περισσότερο. Μια σακούλα με ψείρες, κάτι τεράστιες ροζ ψείρες, θηρία»

«Μας είχαν δώσει και φοράγαμε κάτι πουκάμισα με μια στάμπα στη πλάτη. Ήταν ένα τρίγωνο από άλλο ύφασμα, σήμα της δικής μας ομηρείας. Έτσι ξεχωρίζαμε από Γερμανούς, Ιταλούς και μαύρους»

Η οικογένεια πίσω στην Αθήνα  αγνοούσε πλήρως που βρισκόταν. Έψαξαν σε όλα τα νοσοκομεία, σε όλα τα νεκροταφεία. Ο Φωτόπουλος προσπάθησε να επικοινωνήσει μαζί τους, αλλά το γράμμα που τους έγραψε δεν έφτασε ποτέ. Δυόμιση μήνες αργότερα επιστρέφει. Ήταν 25 Μαρτίου του 1945.

Την επόμενη χρονιά, θα γνωρίσει τη γυναίκα της ζωής του. Τη Μαργαρίτα. Ήταν πολύ φίλες με την ηθοποιό Καίτη Ντιριντάουα. Είχαν γνωριστεί όλοι μέσω της οργάνωσης των Ενωμένων Καλλιτεχνών. Δύο μήνες μετά τη πρώτη τους συνάντηση θα παντρευτούν. Οι κουμπάροι ήταν πέντε, γιατί μόνο έτσι θα μπορούσαν να μαζευτούν κάποια χρήματα για το γάμο και το νοικοκυριό. Έμεναν σε ένα μικρό δωματιάκι και όταν η Μαργαρίτα έμεινε έγκυος στο πρώτο τους παιδί, έφυγαν από το κέντρο και πήγαν να μείνουν στο Μαρούσι, που ήταν εξοχή. Ο κυριότερος λόγος ήταν ότι κυνηγούσαν ακόμα τη Μαργαρίτα για τα πολιτικά της φρονήματα. Από τα δεκαπέντε της χρόνια ήταν μέλος του Κ.Κ.Ε.
Εκεί γεννιέται η πρώτη τους κόρη , η Άννα. Την προσωπική του ευτυχία συνοδεύει και η επαγγελματική καταξίωση.
Τον χειμώνα του 1948 συμμετέχει στην ταινία «Οι Γερμανοί ξανάρχονται» των Αλ. Σακελλάριου-Χρ. Γιαννακόπουλου, μια κοινωνική σάτιρα για τον εμφύλιο. Ο Φωτόπουλος παίζει σε αυτή την ταινία ένα διαφωτιστή του κόμματος, σατιρίζοντας το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούνταν από κομματικά στελέχη. Ο ρόλος αυτός, είναι και η αιτία που το κόμμα θα τον διαγράψει. Ο Φωτόπουλος νιώθει να διαγράφονται και όλοι του οι αγώνες.

«Έχω πιστέψει πολύ αυτό που λέει ο Τσέχωφ, ότι η ζωή είναι ένα κακόγουστο αστείο. Το έχω πιστέψει πολύ αυτό»

Από τότε ο Φωτόπουλος σταματάει κάθε πολιτική δραστηριότητα αλλά παραμένει πιστός στην ιδεολογία του.
Το καλοκαίρι του 1948, συμμετέχει στην επιθεώρηση των Σακελλάριου - Γιαννακόπουλου «Άνθρωποι-Άνθρωποι». Μια επιθεώρηση που θα αλλάξει τη ζωή πολλών ηθοποιών. Στο Φωτόπουλο δίνουν έναν μικρό ρόλο.
«Όταν έφερα στην πρόβα αυτό το σκετς, κανείς από τους συγγραφείς δεν το πρόσεξε. Μου το ‘δώσαν εμένα. Εγώ βέβαια δεν ενθουσιάστηκα, αλλά το δέχτηκα, πειθαρχικός καθώς ήμουν… Κανένας δεν υποπτευότανε ότι θα ήταν ένας πύραυλος»

Αυτός ο μικρός ρόλος, είχε τη φράση «Κι ύστερα θα κάαααθεσαι». Με τον τρόπο που το έλεγε ο Φωτόπουλος, έγινε σλόγκαν σε όλη την Ελλάδα, τραγούδι από τη Μπέλου, και εκτίναξε τη  δημοτικότητα του ηθοποιού στα ύψη. Η φράση αυτή θα τον ακολουθεί για πολλά χρόνια και θα γίνει ο εφιάλτης του, όπως έχει πει ο ίδιος.
Το πηγαίο υποκριτικό του ταλέντο και τα εκφραστικά του προσόντα όμως ήταν που τον ανέδειξαν σε σημαντικό πρωταγωνιστή και θιασάρχη της ελληνικής σκηνής.

Το 1952 συγκροτεί θίασο, αμέσως μετά συνεργάζεται με την Κατερίνα Ανδρεάδη στο έργο «Τοπάζ» του Πανιόλ,  συγκροτεί κι άλλο θίασο την ίδια χρονιά, ενώ από το 1954 μέχρι το 1956 συνεργάζεται με τον Ντίνο Ηλιόπουλο, κάνοντας μαζί του ένα ανεπανάληπτο κωμικό δίδυμο. Πρωταγωνίστησαν μαζί στα έργα «Μικροί Φαρισαίοι» του Δημ. Ψαθά, «Στραβοτιμονιές» του Στέφ. Φωτιάδη, «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης» του Αλ. Σακελλάριου κ.α. Το καλοκαίρι του 1956 ερμήνευσε τον ρόλο του Στημόνη στο «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» του Σαίξπηρ, με το θίασο Ν. Χατζίσκου στο Θέατρο «Εθνικού Κήπου» κι αμέσως μετά, με δικό του θίασο, παρουσιάζει τα έργα: «Ο καλός στρατιώτης Σβέικ» του Γιαροσλάβ Χάσεκ, « Ο Φανούρης και το σόι του» των Σακελλάριου – Γιαννακόπουλου κ.α. (1956-57).
Από τότε και επί τριάντα περίπου χρόνια, εμφανιζόταν επί μονίμου βάσεως με δικούς του θιάσους σε διάφορα θέατρα των Αθηνών και σε περιοδείες στο εσωτερικό και το εξωτερικό, έχοντας συχνά συνθιασάρχες και άλλους εκλεκτούς πρωταγωνιστές. Ανέβασε πλήθος έργων και ερμήνευσε πολλούς πρωταγωνιστικούς ρόλους, κυρίως σε ελληνικές κωμωδίες: « Ο καλός μας άγγελος»των Ν. Τσιφόρου – Πολ. Βασιλειάδη, Σωτ. Πατατζή «Η χρυσή φυλακή» και «Δον Καμίλλο», «Η Μαίρη τα λέει όλα» του Δ. Ψαθά, (1960, συνεργασία με τη Μαίρη Αρώνη), «Ο Θόδωρος με το δίκανο» των Τσιφόρου – Βασιλειάδη (1961-62, σε συνεργασία με την Σμαρούλα Γιούλη) κ.α.
Το 1962 έως το 1964 ξανασυνεργάστηκε με τον Ηλιόπουλο. Συνέχισε με δικό του θίασο και περιόδευσε στην Γερμανία την περίοδο 1967-68. Το 1970, με συνθιασάρχες τον Δ. Παπαγιαννόπουλο και την Άννα Φόνσου, παρουσιάζει το έργο των Ασημ. Γιαλαμά- Κ. Πρετεντέρη «Η μοναχοκόρη μας», παίζει στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος τον «Κατά φαντασίαν ασθενή» του Μολιέρου και το «Χάρβευ» στο Θέατρο «Όρβο» με το «Προσκήνιο» του Αλ. Σολομού. Το 1972 ανέβασε στο «Άλσος» Παγκρατίου το έργο του Ν. Βυζαντινού  «Οι κόρες μου κι εγώ».
Οι σημαντικότερες εμφανίσεις του των επόμενων χρόνων, με δικούς του θιάσους ή με άλλων είναι οι «Όρνιθες» του Αριστοφάνη με το Κ.Θ.Β.Ε,  (1973), «Θέλω να δω το Μιουσώφ» του Κατάεφ, με το θίασο Κ. Μουσούρη (1974-75), «Το κλουβί με τις τρελές» (1976-77), περιοδεία με την Άννα Καλουτά, «Μερικοί το προτιμούν καυτό» του Πήτερ Στόουν (1978-79, Θίασος Αλεξανδράκη – Γαληνέα),  Γλυκιά Ίρμα» των Α. Μπρεφό – Μ. Μονό με τον Ντίνο Ηλιόπουλο και τον Κώστα Καρρά, «Λυσιστράτη ‘79» του Γ. Σκούρτη με τη Ρένα Βλαχοπούλου, «Καφενείον η Ελλάς», του Γ. Μαρκόπουλου.
Το καλοκαίρι του 1982 τιμήθηκε με διάφορες εκδηλώσεις για τα πενήντα χρόνια της σταδιοδρομίας του και περιόδευσε σε δήμους της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης με τον «Δον Καμίλο». Οι τελευταίες εμφανίσεις του ήταν από το 1982 έως το 1985, στις πολιτικές σάτιρες των Λαζόπουλου – Ξανθούλη «Και το ΠΑΣΟΚ της Χάιδως», «Του ΠΑΣΟΚ τους το χαβά» και «Μια στο Καστρί και μια στο πέταλο» στο Θέατρο «Βέμπο».


Συνεχίζεται…..

 

 



 

Εφημερίδα - Τεύχος 61

    

marketinn

Τελευταία Νέα
Τα σκλαβοπάζαρα της Λιβύης. Thank you NATO…

Τα σκλαβοπάζαρα της Λιβύης. Thank you NATO…

Του Α.Ν. Έπρεπε να καταγράψει η κάμερα του CNN την ύπαρξη σκλαβοπάζαρων στη Λιβύη κα..

Readmore

Ακόμη και σήμερα ο δήμαρχος Π. Μακρής ενοχλεί…

Ακόμη και σήμερα ο δήμαρχος Π. Μακρής ενοχλεί…

Ανακοίνωση της δημοτικής αρχής για τη βεβήλωση της αναθηματικής πλάκας του Π. Μακ..

Readmore

Ρένα Δούρου: Πάνω από μισό δισ ευρώ για αντιπλημμυρικά

Ρένα Δούρου: Πάνω από μισό δισ ευρώ για αντιπλημμυρικά

«Επιχειρούμε μεγάλες παρεμβάσεις στο πλαίσιο συγκεκριμένου, και όχι αποσπασματι..

Readmore

Χορεύοντας με τον Μοχάμαντ μπιν Σαλμάν

Χορεύοντας με τον Μοχάμαντ μπιν Σαλμάν

Του James Petras Από το επίσημο James Petras Website 15 Νοεμβρίου 2017 Η Σαουδική Αραβία έχει οικοδ..

Readmore

ΧΑΛΑΝΔΡΙ: Η επόμενη μέρα μετά την καταψήφιση του τεχνικού προγράμματος

ΧΑΛΑΝΔΡΙ: Η επόμενη μέρα μετά την καταψήφιση του τεχνικού προγράμματος

Τη λευκή ψήφο τους στη συζήτηση του τεχνικού προγράμματος εξηγούν στο κείμενο που..

Readmore

Newsletter

Εγγραφείτε στο newsletter μας, για να λαμβάνετε πρώτοι τα νέα μας.
.