Το θράσος του πολιτικού κόσμου και η ΕΡΤ

1papΑπό τον Θανάση Παπαγεωργίου
Θεωρώ ανώριμο να κατηγορήσουμε κάποιον προσωπικά, για όσα συμβαίνουν στη δημόσια
ραδιοτηλεόραση, αφού όταν παίρνεται μια τέτοια απόφαση, όπως και εκατοντάδες άλλες παρεμφερείς, τα ξένα αφεντικά έχουν αποφασίσει εκείνη τη στιγμή να κουνήσουν τα σχοινάκια της τάδε ή της δείνα μαριονέτας.
Αν είναι οικονομικής φύσεως ‘παίζει’ η μαριονέτα τάδε, αν είναι κάτι πιο σημαντικό η μαριονέτα δείνα, αν είναι κάτι άλλο κάποια άλλη μαριονέτα, που θα φέρει έναν βαρύγδουπο υπουργικό τίτλο. Από εκείνους που έχουν συνηθίσει να δίνουνε στον κάθε απατεώνα που επαγγέλλεται πολιτικός.

Τα σκοινάκια είναι πολλά, όσες και οι μαριονέτες και καμιά φορά μπορεί και να μπερδεύονται, αλλά αυτοί νοιάζονται να γίνει η δουλειά τους και λίγο τους ενδιαφέρει αν ‘καίγεται’ αυτό ή εκείνο το χαρτί.

Πάντα κάποιο φερέφωνο των κατακτητών – κι ας επιμένουν μερικοί ότι είναι υπερβολή να μιλάμε για κατακτητές– θα πάρει τη ντουντούκα και θα μας αναγγείλει κάτι, εκπληρώνοντας την υποχρέωση που έχει αναλάβει έναντι των αλλοδαπών προϊσταμένων του, που αποφασίζουν και διατάσσουν, αφού ανήκουμε σ’ αυτούς, με χαρτιά και με σφραγίδες.
Έτσι, λοιπόν, είναι αφελές να πιστεύουμε ότι κάποιος πρωθυπουργός αποφάσισε να κλείσει την δημόσια ραδιοτηλεόραση με στόχο να απολύσει δυο χιλιάδες πλεονάζοντες υπαλλήλους. Υπάρχουν άπειροι τρόποι να το κάνει, χωρίς να εκτεθεί σε τόσο μεγάλη βλακεία. Είναι φανερό από την πρώτη στιγμή ότι κάτι άλλο συμβαίνει και αυτό δεν το αποφάσισε κανένας πρωθυπουργός και κανένας υπουργίσκος της συμφοράς, απ’ αυτούς που σέρνονται κατά δεκάδες γύρω του. Η απόφαση εστάλη άνωθεν και κάποια στιγμή θα μας αποδειχτεί αυτό το άνωθεν. Μαθαίνουμε ότι όλα έγιναν για να κλείσει η ΕΡΤ και να μοιραστεί σε μικρότερα κομμάτια η πανάκριβη πίττα της ψηφιακής τηλεόρασης. Μπορεί. Ό,τι και να παίζει, περί χοντρής ‘κονόμας’ πρόκειται.

Αν είναι όμως για γέλια ένα επιχείρημα, αυτό είναι εκείνο του κυβερνήτη μας , ότι τάχα το έκανε για εξυγίανση. Εδώ γελάνε και τα μωρά παιδιά. Δηλαδή βγάζεις ένα κοριτσάκι στο πεζοδρόμιο, το εκμεταλλεύεσαι πλασάροντάς το στον κάθε περαστικό κερδίζοντας του κόσμου τα λεφτά, το βλέπεις καθημερινά να ‘βαδίζει τον δρόμο της απωλείας κι όταν
εμφανιστούν ισχυρότεροι νταβατζήδες από σένα και σου ζητήσουν να την αποσύρεις για να βγάλουν τις δικές τους πουτάνες στην πιάτσα, τότε κατηγορείς το κοριτσάκι για ανηθικότητα και ζητάς την εξυγίανσή του. Τότε θυμάσαι ξαφνικά ότι τόσα χρόνια το είχες κάνει πουτάνα. Και, το χειρότερο, ισχυρίζεσαι ότι άλλοι έφταιγαν γι’ αυτό. Ω, του θράσους!
Όλοι ανεξαιρέτως που πέρασαν από την πολιτική τα τελευταία τριάντα-σαράντα χρόνια, γεμίσανε την ΕΡΤ με ημέτερους – διευθυντές, υποδιευθυντές, κλητήρες, θυρωρούς, σκηνοθέτες, φύλακες, αργόμισθους, απατεώνες – την διογκώσανε, την πεθάνανε από ασφυξία, την απομυζήσανε και την χρησιμοποιήσανε για εντελώς προσωπικά οφέλη, ικανοποιήσανε όλη την ιδιοτέλειά τους και τους βρόμικους στόχους τους και όταν μας έπνιξε η μπόχα, τα βάλανε μ’ εκείνους που χωρίς αυτούς δεν θα υπήρχε ένα κάποιο ίχνος αξιοπρέπειας αυτής της χώρας.

Γιατί, όπως και να το κάνουμε, μας χάριζε έναν αέρα πολιτισμού η ΕΡΤ, με όσες αντιρρήσεις κι αν είχαμε.
Είμαι σε θέση να έχω προσωπική άποψη πάνω σ’ αυτό. Μερικές δεκάδες ήταν εκείνοι που κράτησαν ψηλά τη σημαία της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης και κρατούσαν το πολιτιστικό επίπεδό μας σε κάποιο επίπεδο. Μερικές δεκάδες ήταν εκείνοι που έκαναν όλη τη χαμαλοδουλειά για να μπορούν οι χιλιάδες υπόλοιποι να τρώνε με χρυσά κουτάλια και να φωτογραφίζονται σαν αναμορφωτές. Και ήρθαν τώρα, οι καθηγητές της ανηθικότητας να μιλήσουν για ηθική και να πουλήσουν εξυγίανση. Αυτοί, που όπου και να τους πιάσεις, βρομίζεσαι. Ότι το θράσος του πολιτικού κόσμου αυτής της εποχής έχει ξεπεράσει κάθε όριο είναι παγκοίνως γνωστό.

Το σκανδαλώδες είναι ότι στο πετάνε κατάμουτρα, σαν να θεωρούν ηλίθιο και υπανάπτυκτο. Αλλά μήπως τελικά είμαστε και δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε;