Ένα νέο είδος πολέμου

polemosΤου Χρήστου Νικολάου

 

Πόλεμος. Ένα προνόμιο του ανθρώπου που τον συνοδεύει και τον σπρώχνει μπροστά από την αρχή της καταγεγραμμένης ιστορίας του, ίσως και από πιο παλιά. Από τότε που μια ομάδα επιτέθηκε σε μία άλλη με πέτρες και ρόπαλα για να της πάρει μία τοποθεσία μέχρι τον αφανισμό 60.000.000 ανθρώπων μεταξύ 1939 και 1945. Ένα μέσο «δημιουργικής» καταστροφής, που ανέκαθεν ακολουθούνταν από ανάπτυξη μεγαλύτερη ή μικρότερη.

Οι ανάγκες διεξαγωγής του έκαναν τον άνθρωπο ολοένα και πιο εφευρετικό. Μία πράξη συνδεδεμένη άρρηκτα με το θάνατο και την καταστροφή. Βάρβαρη και αιματηρή για αιώνες, έφτασε να θεωρείται το εργαλείο του Αρμαγεδώνα μέσω ενός πυρηνικού ολέθρου. Πλέον έχει τελειοποιηθεί.

 

Ένα μέσο εξέλιξης και κυριαρχίας μίας ομάδας, μίας φυλής, μίας ελίτ σε βάρος μιας άλλης. Ένα μέσο ελέγχου του πληθυσμού και των κοινωνικών τάξεων. Ένα έσχατο εργαλείο άσκησης πολιτικής. Ο πόλεμος, πρώτα γινόταν με πέτρες και ρόπαλα, μετά με δόρατα και ασπίδες, μετά με σπαθιά και πανοπλίες, με πετροβόλα και αρκεβούζια, με μουσκέτα και πρώιμα ολμοβόλα, με τυφέκια και πιστόλια, με ημιαυτόματα και τανκς, με τανκς και αεροπλάνα, με τη σκιά της πυρηνικής απειλής και πρόσφατα, με το οικονομικό χρέος.

 

Ας τα πάρουμε όμως λίγο από την αρχή. Τι εννοούμε ως πόλεμο; Πότε μία χώρα είναι σε πόλεμο με μία άλλη; Μέχρι πριν λίγα χρόνια ξέραμε: όταν ο στρατός της μίας χώρας εισέβαλλε σε μία άλλη, με ή χωρίς κήρυξη πολέμου. Οι λόγοι κάθε φορά θα ποίκιλλαν και φυσικά ουδεμία σχέση θα είχαν με την αφορμή, μέσω της οποίας θα ξεσπούσε. Σταδιακά, όμως, τα όρια αυτά έγιναν περισσότερο ασαφή.

 

Ο οικονομικός πόλεμος αντικατέστησε τον πυρηνικό. Οι πυρηνικές κεφαλές, τα τανκς και οι στρατιώτες αντικαταστάθηκαν από το δημόσιο χρέος που συσσωρεύει μία χώρα, τους κερδοσκόπους με τα αρπακτικά κεφάλαια πίσω τους, τις τρόικες που αναλαμβάνουν ρόλο εκτελεστή και τέλος κυβερνήσεις δοτές ή εγκλωβισμένες, που εφαρμόζουν κατά γράμμα τις εντολές της εκάστοτε τρόικας, με τη στήριξη των εγχώριων ΜΜΕ.

 

Τα πλεονεκτήματα αυτού του νέου είδους πολέμου είναι πολλαπλά. Μηδαμινό επί της ουσίας κόστος για τους επιτιθέμενους. Αυτό προκύπτει αβίαστα αν σκεφτεί κανείς πως δεν χρειάζεται να επενδύσει τίποτα σε εξοπλισμούς στρατιωτικούς, το χρήμα που έχει δανείσει το παίρνει πίσω πολλαπλάσιο, ενώ ακόμα και τα έξοδα των εκτελεστών (τρόικας) τα καλύπτει το κράτος που δέχεται την επίθεση.

 

Η αντίσταση που συναντάει, όσο έντονη και αν μοιάζει εκ πρώτης όψεως, εντούτοις χάρη στις δοτές κυβερνήσεις αλλά και τη νοοτροπία που έχει εντέχνως περάσει στους πολίτες για χρόνια(ατομικό συμφέρον, φόβος ότι θα χάσει ό,τι έχει αποκτήσει) στη συνέχεια κάμπτεται. Ε, μπορεί να χρειαστούν και λίγα δακρυγόνα και μερικές γκλοπιές, αλλά εν τέλει επανέρχεται η τάξη. Τότε, αρχίζει η σφαγή του λαού που σαν μόσχος σιτευτός δέχεται αδιαμαρτύρητα το κόψιμο στον λαιμό. Δικαιώματα, εισοδήματα, περιουσία, δουλειά ένα ένα ή και πολλά μαζί χάνονται μέχρι που το μόνο που μένει είναι ένας καταρρακωμένος λαός ηττημένος στο φρόνημα και την ψυχή.

 

Εν τω μεταξύ του πετάνε διάφορα πυροτεχνήματα ώστε να τον αποσπούν από το μαχαίρι που πλησιάζει στον λαιμό. Ακροδεξιούς κινδύνους, αντιρατσιστικούς νόμους, ενώ διαρκώς περνούν ένα κλίμα τρόμου. «μην μιλάτε που χάσατε το 40 % του εισοδήματός σας γιατί μπορεί να χάσετε και το υπόλοιπο», «μην γκρινιάζετε για τις απολύσεις, είναι απαραίτητες για να πάρουμε τη δόση». Έτσι τι μένει μία χώρα πρεζόνι, ηττημένη και τσακισμένη, που αποζητά μανιωδώς την επόμενη δόση της και είναι διατεθειμένη να δώσει για αυτή γη και ύδωρ κυριολεκτικά και μεταφορικά. Αυτό μαρτυρά το παράδειγμα της Ελλάδας.

 

Το ερώτημα που εύλογα προκύπτει είναι: υπάρχει τρόπος αποτελεσματικής αντίστασης απέναντι σε αυτού του είδους τον πόλεμο; Προς το παρόν τουλάχιστον μάλλον όχι… Και αν υπάρχει μπορούν να την προβάλλουν οι δυνάμεις του δημοκρατικού τόξου…;