Χειροκροτητές και λωτοφάγοι

                                                                          Του Θανάση Παπαγεωργίου

PAPAGEORG

 

 

 

 

Ξεκινάω με αφορμή μια ιντερνετική συνέντευξη της Μαρίας Αρβανίτη, 19, φοιτήτριας του θεατρολογικού Αθήνας, κόρης των συναδέλφων Νίκου Αρβανίτη και Ντίνας Αβαγιανού.

 

Μας τα πέταξε στη μούρη, πολύ όμορφα κι ευγενικά, που αφήσαμε την πατρίδα να καταλήξει εδώ που βρίσκεται, δείχνοντάς μας πού και ποια είναι η αλήθεια των πραγμάτων. Δείχνοντάς μας, κι ας είναι μόνο δική μου η αίσθηση, ότι καταφέρνουμε με αρκετά ωραίο τρόπο να δολοφονούμε ή να αχρηστεύουμε τα παιδιά μας. Κοιτάζω μέσα από το ίδιο πρίσμα τη συνέντευξη της Μαρίας μαζί με τα δύο περιστατικά των νεαρών παιδιών που μας απασχόλησαν(;) τελευταία. Των παραμορφωμένων από την κρατική μανία αγοριών του Βελβεντού και των νεκρών αγοριών του μαγκαλιού της Λάρισας.

 

Τρεις περιπτώσεις παιδιών που, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, χάνονται από το δυναμικό της χώρας, και που η ευθύνη όλη ανήκει εξ ολοκλήρου στις ανεκδιήγητες μαριονέτες που μας κυβερνούν. Και οι τρεις περιπτώσεις χάθηκαν ή θα χαθούν εξ αιτίας μας. Τα παιδιά της Κοζάνης που θα τα αχρηστέψει κάποια στιγμή το κλομπ του αφιονισμένου μπάτσου που πληρώνεται από το Κράτος για να σκοτώνει, τα παιδιά της Λάρισας, ήδη δύο νεκρά και άλλα τρία να χαροπαλεύουν και μακάρι να γλιτώσουν την καταστροφή και να ξαναγυρίσουν ψυχικά υγιείς, και η Μαρία που κάποια στιγμή θα τα μαζέψει και θα φύγει από εδώ ζητώντας απλώς να την αντιμετωπίσουν σαν άνθρωπο.

 

Και θα μείνουμε εμείς κι εμείς, με την καλοοργανωμένη μας αστυνομική ασυδοσία, με μια δουλική Κυβέρνησή που θα υπακούει στις απαιτήσεις των πετρελαιάδων αφεντικών της και με κάποια ημιμαθή ανθρωπάρια που θα κατέχουν τις σημαντικές θέσεις του Δημοσίου και θα πλουτίζουν εις βάρος όλων των υπολοίπων. Οπότε τι μας χρειάζονται όλα αυτά τα νέα παιδιά; Περισσότερο βάρος μάς είναι. Σπρώχνουμε λοιπόν τα μεν στην «τρομοκρατία – εμείς οι μεγαλύτεροι τρομοκράτες των ονείρων τους – και πνίγουμε τα δε στις αναθυμιάσεις της αχρηστίας μας, γιατί λοιπόν να μας λυπηθεί η Μαρία και να μείνει κοντά μας; Τι καλό μπορεί να περιμένει από εμάς; Τι άλλο να μας πει για να ξεστραβωθούμε, αφού ποτέ δεν πρόκειται να εγκαταλείψουμε τον εαυτούλη μας και να μάθουμε να ζούμε και για τον άλλο;

 

Απελπίζουμε τις νέες γενιές και τολμάμε να τους ζητάμε και το λόγο. Τους επιδεικνύουμε την ανικανότητά μας και θέλουμε να υπακούσουν στους φαιδρούς κανόνες της διάλυσής μας. Βλέπουνε τη γελοιότητά μας κι εμείς απαιτούμε σεβασμό. Να σεβαστούν τι, πάνω μας; Τις αρχές που δεν έχουμε, τη σοβαρότητα που μας εγκατέλειψε προ πολλού ή τη μνήμη μας που από συμφέρον και μόνο, έχει κάνει φτερά; Πόσο και πώς μπορεί να μας μάθει η Μαρία να αποκτήσουμε μνήμη, όταν καθημερινά διαπιστώνει με αηδία γύρω της πως δεν θυμόμαστε ούτε καν τι συνέβη προχτές, αφού αυτή η λησμοσύνη μας φέρνει κέρδη;

    
Διαβάζω ότι καταχειροκροτήθηκε ο ΓΑΠ όταν εμφανίστηκε στο συνέδριο του κόμματός του! Πόσο αφιόνι πρέπει να έχει πάρει αυτός ο λαός για να μην μπορεί να δει πέρα από τη μύτη του; Πόσο συμφεροντολόγος πρέπει να είναι ώστε να μπορεί να ξεχνάει τόσο γρήγορα το έγκλημα που έγινε, πριν από λίγο μόλις καιρό, σε βάρος του;

 

Αναρωτιέμαι, ποιοι να ήταν εκείνοι που τον καταχειροκρότησαν; Ήταν άραγε όλοι τους ευεργετημένοι ή θεώρησαν πως ό,τι έκανε για τη χώρα του ήταν έργο ενός αληθινού πατριώτη; Αμφισβητώ τρέμοντας την κρίση μου όταν διαπιστώνω ότι κάποιους, που εγώ τους θεωρώ εθνικούς προδότες, άλλοι τους θεωρούν εθνικούς ευεργέτες. Ανατριχιάζω στην ιδέα ότι σε πιθανές μελλοντικές εκλογές θα υπάρξουν πολίτες της Ελλάδας που θα έδιναν την ψήφο τους σε μερικούς από εκείνους που ξεπούλησαν την πατρίδα, αντί να ζητήσουν την καταδίκη τους για προδοσία.

 

Αλλά τότε, λέω πάλι, γιατί πανηγυρίζουν για κάποιες κακοστημένες συλλήψεις και φυλακίσεις και διώξεις μερικών, πέντε-δέκα, επωνύμων, τη στιγμή που ζουν και βασιλεύουν ελεύθεροι, εκατοντάδες ισχυρότεροι αλήτες που ροκανίζουν τις περιουσίες μας ανενόχλητοι; Πόσο μυαλό χρειάζεται για να καταλάβουν ότι με ένα Παπαγεωργόπουλο κι έναν Τσοχατζόπουλο τους ρίχνουν στάχτη στα μάτια για να μην μπορέσουν ποτέ να δούνε εκείνους που σκασμένοι στα γέλια τρίβουν τα χέρια τους κοιτώντας μας από μακριά σαν θλιβερά σκουλήκια που δεν ξέρουμε τι μας γίνεται;

 

Μαράκι μου, να κάνεις αυτό που θέλεις, όπως το θέλεις και κυρίως όπου το θέλεις. Αν μας αφήσεις, να πας στο καλό και να βρεις αυτό που ζητάς, να βρεις ‘μια τρύπα να κοιμάσαι’ και ξέχασέ μας. Είμαστε άχρηστοι. Όχι όλοι, σίγουρα όχι, αλλά κι αυτοί που αντιστεκόμαστε είμαστε τόσο αδύναμοι που μοιάζουμε εντελώς γραφικοί. Θέλουμε πολλή δουλειά για να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα. Αλλά κανένας δεν νοιάζεται γι’ αυτό. Γεμίσαμε χειροκροτητές. Αλλά όχι της Μαρίας. Δυστυχώς…

Εφημερίδα - Τεύχος 65

    

marketinn

 1aaa-Afisa-sine

Τελευταία Νέα
Ένα Συνέδριο «εν κενώ» με υποθέσεις και φαντασιώσεις…

Ένα Συνέδριο «εν κενώ» με υποθέσεις και φαντασιώσεις…

Ομιλία του Σπύρου Τζόκα Αντιπεριφερειάρχη Αττικής και μέλους Δ.Σ της ΕΝΠΕ «Η Αυτ..

Readmore

ΒΥΡΩΝΑΣ: Διαμαρτυρία του Σωματείου για το επίδομα ανθυγιεινής εργασίας

ΒΥΡΩΝΑΣ: Διαμαρτυρία του Σωματείου για το επίδομα ανθυγιεινής εργασίας

Ανακοίνωση του Σωματείου Εργαζομένων του Δήμου Βύρωνα   Οκτώ μήνες έχουν περά..

Readmore

 Κ. Μητσοτάκης: Όχι εκλογές με απλή αναλογική στην αυτοδιοίκηση

Κ. Μητσοτάκης: Όχι εκλογές με απλή αναλογική στην αυτοδιοίκηση

Την δέσμευσή του ότι δεν θα επιτρέψει να γίνουν οι εκλογές στην Τοπική Αυτοδιοίκη..

Readmore

Ιωακειμίδης: Μετά τη δημοσιοποίηση του νομοσχεδίου έπρεπε να γίνει το Συνέδριο

Ιωακειμίδης: Μετά τη δημοσιοποίηση του νομοσχεδίου έπρεπε να γίνει το Συνέδριο

«Επαναστατική γυμναστική» χαρακτηρίζει ο επικεφαλής της παράταξης «Νέα Αυτοδιοί..

Readmore

Αρχίζει σήμερα Τετάρτη το κοινό συνέδριο ΚΕΔΕ – ΕΝΠΕ

Αρχίζει σήμερα Τετάρτη το κοινό συνέδριο ΚΕΔΕ – ΕΝΠΕ

Με θέμα «Αυτοδιοικητική Διακυβέρνηση: Μεταρρύθμιση στη λειτουργία του κράτους – ..

Readmore

Newsletter

Εγγραφείτε στο newsletter μας, για να λαμβάνετε πρώτοι τα νέα μας.
.