Ο Ντόναλντ Τραμπ ως σύμπτωμα

Του Bruno Guigue

 

Παρίσι, 22 Ιανουαρίου 2018

 

1aaa-brunoΗ ακατάπαυστη φλυαρία των πολιτικών παρατηρητών γύρω από τις παραφορές του Ντόναλντ Τραμπ, οι μιντιακές λιτανείες περί του «απρόβλεπτου» του χαρακτήρα του και του «ερασιτεχνισμού» του, η μόνιμη εστίαση πάνω στην επιδειξιομανία του, όταν δεν ποντάρουν κατευθείαν στην ψυχική του υγεία (λες και ο νικητής μιας προεδρικής εκλογής θα μπορούσε να είναι κάποιος «ελαφρώς παρανοϊκός»), η λογοδιάρροια, εν ολίγοις, που χαρακτηρίζει την συνήθη «τραμπολογία» εμφανίζει μια σημαντική δυσχέρεια: απαλλάσσει τους αυτουργούς της από του να προβούν σε μια πραγματική πολιτική ανάλυση. Επαναλαμβανόμενη ως η επωδός των συστημικών σχολιαστών, αυτή η αγοραία ψυχολογία δεν επιτρέπει να δούμε στην πολιτική του Τραμπ άλλο τίποτα, στην καλύτερη περίπτωση, παρά ένα πλέγμα ασυνεπειών, ένα συνονθύλευμα ενεργειών χωρίς κατευθυντήρια γραμμή.

Και στη χειρότερη περίπτωση, δεν επιτρέπει να διακρίνουμε σ’ αυτήν την πολιτική παρά μόνο μιαν αυτοκτονική παρέκκλιση, λες και οι ΗΠΑ τρέχουν ολοταχώς προς την καταστροφή τους οδηγούμενες από έναν παράφρονα ηγέτη.

Ωστόσο, το κεντρικό ερώτημα που θέτει η πολιτική του Τραμπ είναι άλλης φύσης: πέρα από την ιδιόρρυθμη – ή υποτιθέμενη ως τέτοια - προσωπικότητα του αμερικανού προέδρου, ποίας κατάστασης πραγμάτων αποτελεί αυτή η πολιτική το σύμπτωμα; Τι μας λέει η πολιτική αυτή για την εξέλιξη των Ηνωμένων Πολιτειών και το ρόλο που διαδραματίζουν σήμερα στον κόσμο; Για να δώσουμε μιαν απάντηση στο ερώτημα τούτο, πρέπει να ξεκινήσουμε απ’ την αρχή. Οι ΗΠΑ απολαμβάνουν από το 1945 (από το τέλος δηλαδή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου) ένα χωρίς όρια προνόμιο, που εγκαινιάστηκε με την αντιπαράθεση προς τον κομμουνισμό, προνόμιο που αναβαπτίσθηκε το 1991 με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης: οι ΗΠΑ αποτελούν το κέντρο μιας οικονομίας-κόσμου της οποίας κατέχουν το νόμισμα. Το ΑΕΠ των ΗΠΑ είναι συντριπτικά υψηλότερο από εκείνο των άλλων χωρών. Η τεχνολογία τους κυριαρχεί σε όλο τον πλανήτη. Η στρατιωτική τους ισχύς, τέλος, παραμένει ασυναγώνιστη. Για τις ελίτ των ΗΠΑ, αυτό το καθεστώς εξαιρετικότητας ανήκει στην τάξη των πραγμάτων: ακόμη περισσότερο, αντανακλά τον «πασιφανή προορισμό/μοίρα» του αμερικανικού έθνους που παρέχει στην πλεονεξία αυτών των ίδιων ελίτ «το ψυχικό συμπλήρωμα» που επιτρέπει μιαν άνευ ορίων επιθετικότητα και αρπακτικότητα στο υπόλοιπο της υφηλίου. 

Μετά την αποτυχία όμως της επέμβασης στο Ιράκ (2003-2007) και το κατρακύλισμα των φιλοδοξιών των «νεοσυντηρητικών», όλα μαρτυρούν για την κατάρρευση αυτής της «τάξης πραγμάτων». Αντιμέτωπος και τραυματισμένος από αντιξοότητες, ο «πασιφανής προορισμός» απογυμνώνεται και η ψευδαίσθηση μιας άνευ ορίων και όρων ηγεμονίας μέσα στο χρόνο και το χώρο εξαφανίζεται. Αποδίδοντας την «αμερικανική παρακμή» στη συγκεχυμένη ασυνέπεια του προέδρου που εξελέγη το 2016, η πλειοψηφία των πολιτικών παρατηρητών στην πραγματικότητα συγχέει τις αιτίες με τα αποτελέσματα. Αυτό που οδηγεί τις ΗΠΑ στην αποκαθήλωση δεν είναι η πολιτική του Τραμπ. Η σχέση είναι ευθέως αντίστροφη: αν η πολιτική του Τραμπ είναι μια ηλίθια πολιτική, στην πραγματικότητα αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι ΗΠΑ χάνουν έδαφος. Μπορεί κάποιος να πολλαπλασιάσει τα παραδείγματα. Ο ρεπουμπλικανός υποψήφιος κατάφερε να εκλεγεί τασσόμενος κατά της φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Τι θα μπορούσε όμως να κάνει αφότου ανέλαβε τα ηνία της χώρας; Να πετάξει στα σκουπίδια την παγκοσμιοποίηση των ανταλλαγών πάνω στην οποία η Γουόλ Στριτ οικοδόμησε την αισχρή ευημερία της; Να αποκηρύξει ένα μοντέλο που επέβαλε η Ουάσιγκτον προς όφελος των πολυεθνικών της εδώ και μισό αιώνα;

 

 

 

1aaa-tramp-skitsoΕκτός από την αποκήρυξη της «Εταιρικής Σχέσης μεταξύ των χωρών του Ειρηνικού» (TPP), η πολιτική της νέας κυβέρνησης περιορίστηκε επί του θέματος σε διακηρύξεις αρχών, συνοδευόμενες ενίοτε με απειλές κατά του Πεκίνου, καθαρά ρητορικές και ελάχιστα ικανές να διαρρήξουν τα τείχη της Απαγορευμένης Πόλης. Ο Λευκός Οίκος γνωρίζει ότι η οποιαδήποτε επιστροφή στον προστατευτισμό θα σήμαινε τη λήψη ανάλογων αντιμέτρων τα οποία θα τιμωρούσαν τις εταιρείες των ΗΠΑ. Για μια χώρα της οποίας το ομόσπονδο χρέος, που βρίσκεται στα χέρια ξένων επενδυτών, έχει κυριολεκτικά πετάξει στα ύψη, το παιχνίδι με τη φωτιά μπορεί να αποδειχθεί μοιραίο, προπάντων απέναντι σε μια χώρα δανειστή, σε επίπεδα τρομακτικά, των ΗΠΑ. Η οικονομία των ΗΠΑ έχει παγιδευτεί, ουσιαστικά, σε μια παγκοσμιοποίηση της οποίας για πολύ καιρό υπήρξε η ενθουσιώδης κινητήρια δύναμη και ο κυριότερος επωφελούμενος. Είναι πρόδηλο ότι ο τροχός άρχισε να γυρίζει αντίστροφα. Είναι όμως πολύ αργά για να αλλάξουν οι κανόνες του παιχνιδιού με το πρόσχημα ότι οι άλλοι έχουν μάθει να κερδίζουν κι αυτοί με τη σειρά τους.
Όσο για την Κίνα, η χώρα αυτή συνεχίζει τη θεαματική της άνοδο, ακολουθούμενη από την Ινδία η οποία θα είναι το 2018 η πέμπτη μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη, αφήνοντας στην έκτη θέση τη Γαλλία. Απαντώντας στην κριτική του Τραμπ, το Πεκίνο διαθέτει, επιπλέον, την πολυτέλεια να εξυμνεί τα καλά του ελεύθερου εμπορίου. Είναι αλήθεια ότι η Κίνα μπορεί να το επιτρέπει στον εαυτό της: είναι η πρώτη χώρα εξαγωγέας στον πλανήτη όταν οι ΗΠΑ είναι ο πρώτος εισαγωγέας. Η οικονομία των ΗΠΑ διαθέτει ακόμη αρκετά σημαντικά ατού, αλλά το μερίδιό της στο παγκόσμιο ΑΕΠ μειώνεται. Το 2025, το μερίδιο της Κίνας θα είναι 21%% ενώ των ΗΠΑ 16%. Το 2050, η Κίνα θα έχει το 33% και οι ΗΠΑ το 9%. Όταν οι κινεζικές σκιές σκοτεινιάζουν τον ορίζοντα, το «αμερικανικό όνειρο» παίρνει την όψη εφιάλτη. Εδώ και τριάντα χρόνια, ένας στους τρεις αμερικανούς εργάτες έχει αντικατασταθεί από ρομπότ, ο δεύτερος στους τρεις από έναν κινέζο εργάτη και ο τρίτος φοβάται πως θα καταλήξει όπως οι δύο προηγούμενοι. Η εκλογή του Τραμπ είναι το προϊόν αυτής της ανησυχίας, όμως είναι ξεκάθαρο πως η πολιτική του δεν μπορεί να διορθώσει τα πράγματα.
Το ερώτημα δεν είναι κατά πόσο οι ΗΠΑ θα παραχωρήσουν την πρώτη θέση: αυτό είναι βέβαιο. Επίσης δεν είναι το πότε, μια και αυτό επίκειται. Το μόνο ερώτημα που τίθεται είναι μέσα σε ποιες συνθήκες θα γίνει αυτή η αναπόφευκτη αλλαγή. Το φανερά απρόβλεπτο της συμπεριφοράς του Τραμπ, οι πυρετικές του εξάψεις, οι γελοίοι θεατρινισμοί του εν συντομία, είναι σαν ένα νευρωτικό σύμπτωμα. Σηματοδοτούν την αγωνία μιας υπερδύναμης που αισθάνεται να υποχωρεί το έδαφος κάτω από τα πόδια της και η οποία γυρεύει να εξορκίσει τα σημεία της κατάρρευσής της πολλαπλασιάζοντας τις προβολές τους. Άχαρη πορεία, η αργή παρακμή της υλικής παραγωγής «made in USA» μπορεί άραγε να αναχαιτιστεί με κάποιο γεωπολιτικό τίναγμα; Ο Τραμπ προσπαθεί να σηκώσει το γάντι αλλά κάθε φορά σκοντάφτει σε αντικειμενικούς περιορισμούς. Η αδυναμία τούτη προσδίδει αναπόφευκτα στην πολιτική του έναν αέρα επανάληψης, έναν αέρα déjà-vu, τη στιγμή μάλιστα που πασχίζει εναγωνίως να ξεχωρίσει από τους προκατόχους του και να παλινορθώσει την εικόνα μιας «Great America» (Μεγάλης Αμερικής) που επανακάμπτει επιτέλους.
Ενώ εξέφραζε, λόγου χάρη, τη θέλησή του να διακόψει με την εκνευριστική μανία να παίζει η χώρα του το ρόλο του «αποκαταστάτη του δικαίου» εξακολουθεί ωστόσο να νουθετεί ολόκληρο τον πλανήτη. Μαστιγώνοντας τη Ρωσία, την Κίνα, τη Συρία, το Ιράν, τη Βόρειο Κορέα, την Κούβα και τη Βενεζουέλα, επιμένει στο δρόμο της κάθε μορφής ανάμειξης στις εσωτερικές υποθέσεις άλλων χωρών, πολλαπλασιάζοντας τις γελοίες κατηγορίες (το Ιράν «στηρίζει την τρομοκρατία») και τις μάταιες προκλήσεις (απαγόρευση εισόδου μουσουλμάνων στις ΗΠΑ - Muslim Ban). Με τον Τραμπ, το παλιό αναδύεται εκ νέου με το ένδυμα του καινούριου. Επικαλείται ελαφρά τη καρδία τη «διεθνή κοινότητα» και το «διεθνές δίκαιο» αλλά προσφέρει στο σιωνιστή κατακτητή το δώρο που είχε υποσχεθεί στο Νετανιάχου υπό τις πιέσεις του Ισραηλινού λόμπι: την αναγνώριση της προσαρτημένης Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ. Εγκωμιάζει τα «ανθρώπινα δικαιώματα» προκειμένου να στιγματίσει τα κράτη που δεν του αρέσουν, ενώ συντηρεί και θωπεύει μια συμμαχία με τη Σαουδική Αραβία η οποία υπογράφει και εκτελεί τη θανατική ποινή των παιδιών της Υεμένης που λιμοκτονούν από τον αποκλεισμό και διαμελίζονται από τις βόμβες. Υπό την ηγεσία του Τραμπ, η ρήση του Πρίγκιπα Σαλίνα στον Γατόπαρδο του Λαμπεντούζα βρίσκει την τέλεια εφαρμογή της στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ: «Για να μην αλλάξει τίποτα, πρέπει όλα ν’ αλλάξουν».

 

 

1aaa-skitso2Και βεβαίως το Πεντάγωνο έχει πάρει τα μαθήματα από το διπλό ιρακινο-αφγανικό φιάσκο και καμία σημαντική στρατιωτική επιχείρηση δεν έχει αναληφθεί εδώ και ένα χρόνο. Ο Τραμπ δεν είναι ο Μπους ο νεότερος, η δε σχέση του με τους νεοσυντηρητικούς είναι πολύπλοκη. Λέγεται μερικές φορές, προκειμένου να τον απενοχοποιήσουν, ότι ο Τραμπ θα ήθελε να ακολουθήσει μιαν άλλη πολιτική αλλά ότι η επιρροή του «βαθέως κράτους» τον παρεμποδίζει. Αυτή η ερμηνεία, εάν είναι σωστή, αποδίδει στο σημερινό πρόεδρο των ΗΠΑ μια συγκεχυμένη αφέλεια. Αγνοούσε άραγε ο Τραμπ το ειδικό βάρος των δομών του «Deep State» (βαθύ κράτος) προτού αναλάβει τα ηνία της διακυβέρνησης των ΗΠΑ; Μήπως δεν είχε καμία ιδέα για τη συνδυασμένη και τεράστια επίδραση που ασκούν οι πολυεθνικές των εξοπλισμών και οι υπηρεσίες ασφαλείας; Το γεγονός ότι η διοίκηση αυτής της μεγάλης χώρας είναι μια διαρκής άσκηση ισορροπιστή φαίνεται να συνάδει περισσότερο προς την πραγματικότητα, με το «βαθύ Κράτος» να συνεισφέρει, από τη μεριά του, στις σημαντικές επιδιαιτησίες ανάλογα με το ειδικό βάρος που διαθέτει, βάρος που είναι ασύλληπτο, μέσα στους κόλπους των ηγετικών κύκλων. Ο Τραμπ δεν είναι ο άβουλος όμηρος ενός σκοτεινού και πανίσχυρου μηχανισμού. Είναι, αντίθετα, ο πλέον εκτεθειμένος συνεργάτης αυτού του μηχανισμού, ο διορισμένος εντολοδόχος μιας ολιγαρχίας, της οποίας το πιο ισχυρό και ταυτόχρονα το πιο αδιαφανές στρώμα, εκπροσωπείται από το «Deep State».
Ακόμη και αν γνώρισε κάποιες περιπέτειες (όπως λόγου χάρη η πρόσφατη αποπομπή του Στηβ Μπάνον, ειδικού συμβούλου του Προέδρου Τραμπ σε θέματα διακυβέρνησης και στρατηγικής), αυτή η διαπερατότητα της προεδρίας Τραμπ απέναντι στη δράση του «βαθέως Κράτους» εξηγεί τη σχετική συνέχεια της εξωτερικής πολιτικής, από τη μια προεδρία στην άλλη, σε θέματα στρατηγικού ενδιαφέροντος. Στη Συρία, για παράδειγμα, η Ουάσιγκτον εξακολουθεί να ασκεί την επεμβατική της δύναμη χρησιμοποιώντας άλλοτε το χαρτί των τρομοκρατών και άλλοτε το Κουρδικό χαρτί. Ο Υπουργός Εξωτερικών Ρεξ Τίλλερσον πολύ πρόσφατα δικαιολόγησε την παρουσία 2000 αμερικανών στρατιωτών στη χώρα αυτή προκειμένου να υποστηρίξει την «αποχώρηση του Άσσαντ» και την «αντιμετώπιση της επιρροής του Ιράν». Αυτή η ξεκάθαρη αναφορά σε «αλλαγή καθεστώτος» είναι αποκαλυπτική, όπως και η δεδηλωμένη εχθρότητα απέναντι στο Ιράν, που είναι το κόκκινο πανί του Ντόναλντ Τραμπ. Ελάχιστες όμως ελπίδες επιτυχίας έχει αυτή η, σε μινιατούρα, αποικιοκρατική εκστρατεία. Μόλις ο Συριακός στρατός εξαφανίσει και τις τελευταίες εστίες των Τακφιριστών, θα στραφεί προς την επανάκτηση του Ανατολικού τμήματος της Συρίας και οι Γιάνκηδες, ως συνήθως, θα τα μαζέψουν και θα φύγουν. Η Ουάσιγκτον επεδίωξε την καταστροφή του Συριακού Κράτους, αλλά απέτυχε οικτρά. Ο Τραμπ πρέπει να πιεί το πικρό ποτήρι αυτής της ήττας η δε πολιτική του έχει το χαρακτήρα μάχης οπισθοφυλακής.
Πιεζόμενος από το «βαθύ Κράτος», ο ένοικος του Λευκού Οίκου διασφαλίζει αυτό που λέμε σέρβις μετά την πώληση μιας πολιτικής τις προκείμενες της οποίας δεν μπορεί να απαρνηθεί χωρίς να δώσει την εντύπωση ότι συνθηκολογεί. Μη μπορώντας να χρησιμοποιήσει το βαρύ πυροβολικό, αποστέλλει σημαιάκια σε ό,τι κινείται. Χθες ήταν το τακφιριστικό σύμφυρμα, σήμερα οι λεγόμενες «Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις», με κίνδυνο να προκαλέσει τον Τούρκο σύμμαχό του που μόλις προχθές εισέβαλε στην περιοχή της πόλης Αφρίν για να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του με τις Κουρδικές ένοπλες ομάδες που εξοπλίζονται από την Ουάσιγκτον. Απίστευτη βιομηχανία παραγωγής Γόρδιων Δεσμών, η πολιτική της Ουάσιγκτον έχει όντως δοκιμάσει τα πάντα στη Συρία. Με τους αντιπροσώπους (proxys) τους να εξολοθρεύονται ο ένας μετά τον άλλο, οι ΗΠΑ είναι πλέον καταδικασμένες να στρώνουν το χαλί ενόσω η Ρωσία θα σέρνει το χορό. Ρίχνουν λάδι στη φωτιά που κάποιοι άλλοι – ο Άσσαντ, ο Ροχανί και ο Πούτιν – τελικά θα σβήσουν προκειμένου να προωθήσουν την ανάπτυξη των χωρών τους και όχι - όπως οι ΗΠΑ – να κάνουν κόλαση τη ζωή των άλλων λαών. Ας φτάνει ο ετήσιος προϋπολογισμός του Πενταγώνου τα 626 δισεκατομμύρια δολάρια, οι ΗΠΑ θα βγουν ηττημένες από την σημαντικότερη πολεμική αντιπαράθεση της δεκαετίας.
Πληγωμένος στο θέμα της Συρίας, ο Ντόναλντ Τραμπ προσπάθησε μολαταύτα, στις αρχές Ιανουαρίου 2018, να δοκιμάσει τις επεμβατικές του ικανότητες σε κάποιο άλλο μέτωπο. Οι διαδηλώσεις στο Ιράν του πρόσφεραν ένα παράθυρο βολής και ο δισεκατομμυριούχος του Λευκού Οίκου το εκμεταλλεύτηκε αμέσως κινητοποιώντας όλα τα μέσα αποσταθεροποίησης και τουιτάροντας φρενιτιωδώς την υποστήριξή του σε μια «αλλαγή καθεστώτος». Οι διαδηλώσεις όμως ξεθύμαναν από μόνες τους σχεδόν σε χρόνο μηδέν. Όπως ακριβώς οι έμμονες ιδέες με τη Βόρειο Κορέα, έτσι και η μανία με το Ιράν της προεδρίας Τραμπ είναι στην πραγματικότητα καταδικασμένη να συντηρεί τις ίδιες εντάσεις και τις ίδιες συγχύσεις. Οι Ιρανοί δεν προτίθενται να αλληλοσφαγούν για το χατίρι του ενοίκου του Λευκού Οίκου. Όσο για του Βορειοκορεάτες, αυτοί έχουν προχωρήσει αρκετά στο πυρηνικό τους πρόγραμμα ώστε να μπορούν να εκθέσουν την Ουάσιγκτον και τους συμμάχους της σε τρομερά αντίποινα στην περίπτωση που δεχθούν επίθεση. Κι όπως ο Τραμπ δεν είναι ούτε τρελός ούτε ηλίθιος μπορούμε λογικά να σκεφτούμε ότι οι αναθεματισμοί του εναντίον της Πιονγιάνγκ είναι καταδικασμένοι να παραμένουν στο γελοίο στάδιο του «flatum vocis» (έκφραση λατινική η οποία μπορεί να μεταφραστεί ως «προφορική πορδή»), μη μπορώντας – και πολύ ευτυχώς - να μετατραπούν σε πυρηνικό μανιτάρι.
Τελικά περιβάλλουμε με πολλές τιμές την προσωπικότητα του Τραμπ με το να τον καθιστούμε υπεύθυνο μιας παρακμής της οποίας δεν είναι παρά το σύμπτωμα. Οι ρητορικές του εξάρσεις και η τάση του στις φάρσες είναι αποτελέσματα των οποίων οι αιτίες βρίσκονται αλλού. Αυτό που καταδικάζει τον ένοικο του Λευκού Οίκου σε μια ηλίθια πολιτική δεν έχει να κάνει τίποτα με τη διανοητική του κατάσταση. Είναι οι ανατροπές που συμβαίνουν στον κόσμο, και ο Τραμπ (όπως εξάλλου και η Χίλαρυ Κλίντον αν ήταν στη θέση του) δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Το πρόβλημα του σημερινού προέδρου των ΗΠΑ είναι, αντίθετα, το γεγονός ότι έχει υποσχεθεί κάτι το οποίο αδυνατεί να προσφέρει: ένα θαυματουργό φάρμακο που θα θωρακίσει τις ΗΠΑ εναντίον μιας μη ανατρέψιμης παρακμής. Το παράδοξο που τον χαρακτηρίζει είναι ότι μαστιγώνει μια παγκοσμιοποίηση που καταστρέφει «την Αμερική» εφαρμόζοντας τους ίδιους κανόνες με εκείνους που τον έκαναν πλούσιο τα τελευταία πενήντα χρόνια. Όσο και αν πολλαπλασιάζει τις επιχειρήσεις αποπροσανατολισμού, όσο κι αν στιγματίζει τους αποδιοπομπαίους τράγους (τον Πούτιν, τον Άσσαντ, τους δημοκρατικούς, τον τύπο, τους μετανάστες) δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να διατυπώνει προφορικά την αδυναμία του. Αν ο Τραμπ γαυγίζει αλλά δεν δαγκώνει, αν προτιμά τους αναθεματισμούς αντί της δράσης, είναι επειδή δεν διαθέτει τα μέσα να ενεργήσει όπως γουστάρει. Ίδια όπως κάθε πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Τραμπ είναι συμμετέχον και αξεχώριστο κομμάτι ενός συστήματος που διαρκώς απαιτεί ποσοστά κέρδους και στρατιωτικές δαπάνες, και ο ίδιος θα κριθεί από το κατά πόσο μπορεί να τα παρέχει.

 

ΑΠΟΔΟΣΗ: Α.Ν.

 

Ο Bruno Guigue είναι Γάλλος πρώην ανώτατος δημόσιος υπάλληλος, ερευνητής πολιτικής φιλοσοφίας και πολιτικός αναλυτής. Σπούδασε στην École normale supérieure και στη Σχολή Δημόσιας Διοίκησης (ΕΝΑ). Κάτοχος master φιλοσοφίας και master γεωπολιτικής, έχει συγγράψει δύο έργα γύρω από την αραβο-ισραηλινή διένεξη. Γράφει σε διάφορα ιστολογία και τα κείμενά του αναδημοσιεύονται εκτεταμένα και μεταφράζονται σε οκτώ γλώσσες, κυρίως αραβικά, αγγλικά, ρωσικά και ισπανικά.

Εφημερίδα - Τεύχος 68

    

marketinn

1aaa-MEETINGS JULY

 

Τελευταία Νέα
Υπογραφές για την κεραία της Vodafone μαζεύει η Ένωση Γονέων Καισαριανής

Υπογραφές για την κεραία της Vodafone μαζεύει η Ένωση Γονέων Καισαριανής

Συλλογή υπογραφών προωθεί η Ένωση Γονέων Καισαριανής για την κεραία της Vodafone στην..

Readmore

Αναστασία Παπαστάμου: Δεν στηρίζω την «Πρωτοβουλία Πολιτών Ζωγράφου»

Αναστασία Παπαστάμου: Δεν στηρίζω την «Πρωτοβουλία Πολιτών Ζωγράφου»

Τη δημόσια διαφοροποίησή της από την «Πρωτοβουλία Πολιτών Ζωγράφου» ανακοινώνει ..

Readmore

Ανοιχτή Επιστολή προς τους δημότες και κατοίκους του Ζωγράφου

Ανοιχτή Επιστολή προς τους δημότες και κατοίκους του Ζωγράφου

Πρωτοβουλία για τη συγκρότηση μιας νέας, πλειοψηφικής και νικηφόρας παράταξης τ..

Readmore

Ένα ακόμη εργατικό ατύχημα στους ΟΤΑ - Αυτή τη φορά στον Δ. Δάφνης -Υμηττού

Ένα ακόμη εργατικό ατύχημα στους ΟΤΑ - Αυτή τη φορά στον Δ. Δάφνης -Υμηττού

Ένα ακόμα εργατικό ατύχημα, με θύμα συμβασιούχο εργάτρια καθαριότητας στον Δήμο Δ..

Readmore

Ο Δήμος Ζωγράφου στηρίζει τις πληγείσες περιοχές

Ο Δήμος Ζωγράφου στηρίζει τις πληγείσες περιοχές

  Ο Δήμος Ζωγράφου διέθεσε ήδη στο Δήμο Ραφήνας, τις εγκαταστάσεις της κατασκή..

Readmore

Newsletter

Εγγραφείτε στο newsletter μας, για να λαμβάνετε πρώτοι τα νέα μας.
.