Θα ξυπνήσεις ποτέ;

 

papagmesaΤου Θανάση Παπαγεωργίου


Ούτε τέσσερα χρόνια δεν περάσανε από εκείνη την ηλιόλουστη μέρα που ο διαβόητος Γιωργάκης, έμπλεος συγκίνησης και θράσους πανηγύριζε από το Καστελόριζο την απόφασή του να μας παραδώσει στα δόντια της τρόικας.

Ήταν 23 Απριλίου του 2010. Και η πλειοψηφία της Βουλής των Ελλήνων προσυπέγραψε την καταδίκη μας, ελαφρά τη καρδία, ίσως και μη έχοντας αναγνώσει ή κατανοήσει το περιεχόμενο του μνημονίου, όπως αποκάλυψε αργότερα κάποιο μέλος της συμμορίας.

Η κομματική πειθαρχία, η μυρωδιά χοντρής μάσας, η ευρωλιγουριά και η οσφυοκαμψία στους ευρωπαίους τοκογλύφους, υπέβαλαν την υπακοή στην απόφαση του αρχηγού. Ούτε τέσσερα χρόνια δεν πέρασαν και έχουν ξεχαστεί όλα.Διότι, όπως βεβαίως- βεβαίως, του Έλληνα ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει, το ίδιο και ο εγκέφαλός του δεν ανέχεται μνήμες.

 


Κάθε μέρα ξεχνάει τι έγινε χτες κι ας πρόκειται για την ίδια τη διαπόμπευσή του, ακόμη και για τον έσχατο εξευτελισμό της αξιοπρέπειάς του. Για την απόλυτη εκπόρνευση όλων του των κατακτήσεων. Δεν έχει δουλειά, δεν έχει κοινωνική ασφάλιση, δεν έχει σύνταξη, δεν έχει παιδεία για το παιδί του, ξημεροβραδιάζεται όλη μέρα στις τράπεζες για να ξερογλείφει λίγη ανοχή για το δάνειό του, ικετεύει από την εφορία λίγη παράταση, αλλά το μεσημέρι τα ξεχνάει όλα και περιχαρής ασχολείται με τα οκτώ γκολ που έβαλε η ΑΕΚ στο πρωτάθλημα της γ΄ εθνικής και «σε ένα χρόνο θα σας ξεσκίσουμε, κουφάλες ολυμπιακοί…» Τόσος βαθύς προβληματισμός!

 

 

Α! Και μην του πειράξεις τη γυναίκα και την κόρη! Εκεί δεν σηκώνει λέξη και ο τσαμπουκάς θολώνει την κεφαλή του, για να δείξει ότι αυτός δεν είναι καμιά κατσίκα που μασάει τσίχλα. Είναι άντρας κι έχει φιλότιμο. Τώρα πώς διάολο εννοεί το φιλότιμο όταν ο κάθε φλώρος του Κολεγίου Αθηνών τον δουλεύει ψιλό γαζί και τον κάνει ρόμπα, πώς γίνεται να νιώθει άντρας, βαρύς κι ασήκωτος, όταν ο κάθε Φούχτελ και Ράϊχενμπαχ του χώνει το χέρι στην τσέπη και του αρπάζει κάτι ψιλά που του απομείνανε, όταν του μειώνουν τον μισθό, του βάζουν νέους φόρους, του αυξάνουν τα διόδια και του ελαττώνουν τη σύνταξη, αυτό μόνο εκείνος το ξέρει.
Αυτός ο Έλληνας, ο Ελληναράς, που επισκέπτεται ανελλιπώς, με τη γλώσσα κρεμασμένη δυο πήχες, τον συντοπίτη βουλευτή, ελπίζοντας σε κάποια μεσολάβηση, λησμονώντας ότι ο φίλος βουλευτής ήταν ένας από εκείνους τους άθλιους που υπέγραφαν εκείνον τον μαύρο Απρίλη του 2010 το αλήστου μνήμης μνημόνιο, με το οποίο μπήκαν οι βάσεις για την εξόντωση δέκα εκατομμυρίων ελλήνων, ανάμεσά τους και του ίδιου.

 

Τα λεφτά σου ζήτα
Δεν ξέρω τι κοινωνιολογικές ερμηνείες έχουν γίνει πάνω στο ζήτημα ‘Έλληνας’, αλλά φοβάμαι ότι είναι ειδική περίπτωση ειδικής νοημοσύνης.
ΞΥΠΝΑ ΡΕ! Αρνήσου κάθε σχέση με τους δήμιούς σου. Μην τους δεχτείς ξανά ποτέ να σε κυβερνήσουν. Απαίτησε να σου επιστρέψουν τα τρισεκατομμύρια που σου έχουν κλέψει και σε καταντήσανε κουρελού. Τα λεφτά σου ζήτα. Τα κόπια σου, ρε χαμένε, που γίναν ράβδοι χρυσού στα υπόγεια της Ελβετίας. Τον ιδρώτα σου, ρε δυστυχή, που έγινε πισίνες για να δροσίζονται εκατό μάγκες, πραγματικοί μάγκες, όχι σαν και σένα, που είσαι όλο λόγια και απειλές και τάχα μου δήθεν μου, μας αγριοκοιτάζεις κιόλας αν σου την πούμε. Φώναξέ το δυνατά, ρε έξυπνε, απαίτησέ το: κανένας πια από κείνους που βάλανε την υπογραφή τους στην καταδίκη μας να μην ξαναδεί την πόρτα της Βουλής. Να μαυρίσεις κάθε κόμμα που θα συμπεριλάβει στους καταλόγους του οποιονδήποτε από αυτούς, όσο ‘αριστερό’ και νάναι, όσο ‘προοδευτικό’ και να δηλώνει. Είναι προδότες, ρε αφελή, και δεν επιτρέπεται καμιά συγχώρεση.
Σήμερα τρέχουν πανικόβλητοι και δηλώνουν μετάνοια για εκείνη την υπογραφή τους και το παίζουν δήθεν Μαγδαληνές, μόνο και μόνο για να σου αποσπάσουν το σταυρουλάκι. Αύριο θα υπογράψουν καινούργια μνημόνια και με τα δυο χέρια. Αρκεί να τους κρατηθεί ανοιχτή η πόρτα της Βουλής. Εκεί είναι το καλό μαγέρικο, εκεί γίνονται οι μεγάλες μπίζνες, εκεί είναι η μεγάλη κονόμα.

 

ΞΥΠΝΑ ΡΕ! Και ,θυμήσου επιτέλους.